„Teoretyczna sobota” obejmowała przede wszystkim zagadnienia związane z rozmową z rodziną osoby poszukiwanej, jak pozyskać takiego rozmówcę, sprawić aby chciał z nami rozmawiać i podzielić się ważnymi informacjami nt. zaginięcia i samego zaginionego. Sylwia zwróciła nam uwagę na prowadzenie wywiadu, na słowa, których warto użyć oraz te, których powinniśmy unikać. Analizując etapy wywiadu omówiła na czym warto się skupić i jakie pytania warto zadać.
Drugim tematem poruszonym w sobotnie popołudnie było omówienie cech osoby, u której istnieje ryzyko depresji. Skupiliśmy się na sygnałach, które mogą świadczyć o potencjalnej chorobie, na co zwrócić uwagę oraz jak pomóc takiej osobie.
Kolejnym tematem była charakterystyka osób zaginionych, które rozważają popełnienie samobójstwa, mają zaburzenia pamięci (demencja, alzheimer), spektrum autyzmu lub chorujących psychicznie.
Sobotnia teoria poprzedziła „warsztatową niedzielę”. Pracowaliśmy na autentycznych przypadkach zaginięć reżyserując scenkę wywiadu. W każda z nich zaangażowane były 3 osoby: ratownik prowadzący wywiad, „ktoś” z rodziny/znajomych oraz obserwator. Scenki wymagały ogromnego zaangażowania wszystkich trzech ratowników. Oczywiście nie obyło się bez śmiesznych wpadek, ponieważ oprócz prowadzenia wywiadu musieliśmy wykorzystać mocno nasze umiejętności aktorskie.
Weekend upłynął szybko i dynamicznie z wielkim niedosytem, ale też z masą nowych doświadczeń. Takie spotkania lubimy i mamy nadzieję, że kolejne odsłony „psychologii poszukiwawczej”.
